Pan Andrzej Sokołowski i pani Alicja Kowalker powitali wszystkie dzieci, nauczycieli oraz wszystkie osoby przybyłe na przestawienie poetycko-muzyczne poświęcone Karolowi Wojtyle.  Pan Sokołowski nadmienił iż Jan Paweł II od 25 lat jest patronem naszej szkoły, gdzie jego imię umieszczone jest na sztandarze i w nazwie tejże placówki.  Poprzez to przedstawienie nasza szkoła chciała oddać hołd swojemu patronowi właśnie teraz kiedy został wyniesiony na ołtarze.

Słowo wstępne wygłosiła Maya Kaźmierczak przedstawiając biografię i dorbek literacki naszego patrona.  Jan Paweł II był papieżem niezwykłym - sprawował posługę kapłańską, przez kilkadziesiąt lat kierował Kościołem Katolickim, niestrudzenie pielgrzymował po świecie, apelował o pokój... Był jednak nie tylko osobą duchowną, autorytetem moralnym, lecz również pisarzem. Od najmłodszych lat interesował się teatrem i literaturą. Opublikował kilka dramatów, zbiory poezji, rozważania, myśli i opracowania filozoficzne.  Pisał od młodości aż po schyłek swego życia. 

Uczniowie przygotowali wiersze napisane przez Karola jak również utwory oddane jego czci.  Wiktoria Duszak i Michał Sokołowski  przestawili piękny i bardzo wzruszający wiersz Karola “Emilii Matce mojej”, dedykowany przez syna swojej zmarłej matce,  napisany 10 lat po jej śmierci.  Nastepnym wierszem, którego fragmenty były recytowe przez Jolę Zając,  Olgę Frejlich, Karolinę Wnętę i Nikodema Jarmoszko był utwór opublikowny po drugiej wojnie światowej – “Pieśń o Bogu Ukrytym”.  W utworze tym   Jan Paweł II porywa świat bogactwem swojego wnętrza, które wypełnia Bóg ukryty, rozumiejący ból każdego człowieka i mękę całych społeczeństw.

Najczęściej cytowanym przez papieża twórcą był Cyprian K. Norwid.  W czasie pielgrzymek w różnych krajach świata spotykał się z Polonią i Polakami.  Wygłaszając krótsze lub dłuższe przemówienia często przywoływał norwidowskie określenie Ojczyzny jako zbiorowego obowiązku.  Dlatego też nie mogło zabraknąć w naszym przedstawieniu utworu “Promethdion” w wykonaniu Dominki Woch.   Poemat ten stanowi refleksję autora nad estetyką i pojmowaniem sztuki w nawiązaniu do filozofii Platona. W dziele tym autor opowiada się za koniecznością tworzenia odrębnej sztuki narodowej.

Klaudia Kuśmierz, Angelica Zając, i Adrian Wojtuń recytowali wiersz pt „Do sosny polskiej”.  W Rzymie autorstwo tego wiersza przypisywano Janowi Pawłowi II, po tym jak górale zakopiańscy przywieźli do Watykanu małą sosnę, którą zasadzili w ogrodach watykańskich.  Niestey pomimo ogromnego wysiłku ogrodnika sosenka uschła.  Autor porównuje tą sosenkę ze sobą, z ludźmi, którzy na emigracji nie mogą pogodzić się ze swoim losem, nie mogą opanować tęsknoty za krajem ojczystym. 

Piosenkę Doroty Osińskiej „Zostań z nami” wykonała solo, słowiczym głosem, Iza Górska.  Ten  wspaniały utwór w pełni ukazuje naszą tęsknotę za najukochańszą na świece osobą, naszym ukochanym i niezastąpionym Papieżem Janem Pawłem II

„Zostań z nami”

Gdy nadzieja beznadziejnie gasła w nas
Zawołałeś żeby zstąpił Boży duch
I apatii pajęczynę strząsnął czas
Zakiełkował solidarnych wielki ruch

Poderwałeś naród z kolan tego dnia
I ze strachu w mysiej dziurze strach się skrył
Więc żegnała Cię w niejednym oku łza
Kiedy wszyscy wołaliśmy z całych sił

Zostań z nami…

Jeszcze wiele w nas zwątpienia
Jeszcze tyle do zrobienia
By wolności pieśń wyśpiewał srebrny dzwon
Dodaj siły nam i wiary
Że porządek runie stary
I opuści podłe kłamstwo prawdy tron
Niech Twe proste mądre słowa
Porządkują chaos w głowach
Gdzie wtłaczano go od wielu wielu lat
Ucz jak innych nieść brzemiona
Jak słabości swe pokonać i jak w sercu
Cały można zmieścić świat

Pokazałeś jak nie cofać się przed złem
Jak się wspinać niosąc ciężki życia krzyż
Twoja słabość złym zdawała nam się snem
Bo wciąż przecież niestrudzenie szedłeś wzwyż
Choć Pan barkę Twą na nieba wciągnął brzeg
I natchnioną księgę życia zamknął wiatr
W oczach mamy postać białą tak jak śnieg
I wołanie błądzi echem pośród Tatr

Pan Andrzej Sokołowski wprowadził nas w zadumę wierszem „Totus Tuus” czyli „Cały Twój”.  Wiersz ten powstał chwilę przed beatifikacją i jest podziękowaniem Janowi Pawłowi II za wszystko, a przede wszystkim za wprowadzenie nas w misterium Miłosierdzia Bożego.

Należy wspomnieć ze chór prowadzony przez Panią Alicję Kowalker uświetnił przedstawienie piosenkami :  „Jak dobrze nam zdobywać góry”, która była ulubioną piosenkę turystyczną Karola Wojtyły, „Moje miasto Wadowice”, piosenką o mieście gdzie urodził się i wychował nasz Wielki Polak.  Cała widownia oddała hołd Naszemu Patronowi wspólnie  śpiewając na zakończenie przedstawienia jego ulubioną piosenkę – „Barka”